Amaro Gayo – Ethiopië

By - Reisverslagen op juli 21st, 2014 0 Reacties

een dame met een geheel eigen mening

(27 februari 2013)

We zijn vanmorgen heel vroeg vetrokken (om 06.00) om onze trip (4,5 uur) vanuit Hawassa verder naar het zuiden te maken door Sidamo en Yirgacheffe naar Amaro. In Dilla vinden we de ECX warehouse voor de Yirgacheffe area. Op de weg naar Amaro komen we om de zoveel tijd een slagboom tegen, deze geven het gebiedsverschil aan tussen de Sidama Coop Union en de Omoria Coop Uinion.

Hier vinden we een dame die echt koffie in hart en nieren bedrijft. Asnakich Thomas is een dame die een geheel eigen mening heeft. Want toen haar ouders vonden dat het met 13 tijd was om te trouwen, ontvluchte ze haar gemeenschap. Jaren laten na een lange tijd van omzwervingen (onder andere in Engeland) heeft ze besloten om terug te keren naar haar hometown en tegen alle normen in een plantage te beginnen., Amaro Gayo.

Deze plantage van 75 hectare maakt echt heel bijzondere koffie’s. Ondanks dat de plantage pas 7 jaar oud is heeft deze dame echt passie. Ze zorgt er voor dat alle koffie zorgvuldig worden geselecteerd (echt alleen de rode rijpe bessen worden geplukt ,zo heeft ze haar mensen opgevoed) en met veel proffessionalteit worden behandeld.
De kleine boeren in de omgeving dragen haar op handen en ook hier probeert ze hun manier van verbouwen te verandernen. Haar idee is om plantages te vergroten van 1000 bomen per hechtare naar 3000 stuks.

Want elke 1000 bomen per hectare gen 250kg groene koffie en 3000 bomen zouden dit verdriedubbelen want de boer alleen maar meer inkomen zou geven.
Het liefst maakt ze alleen koffie via de sundried methode maar de overheid dwingt haar om de eerste 2 containers gewassen te verscheppen. Ook dit zijn hele mooie koffie’s maar de sundreids zijn echt plaatjes. Ze maakt dit jaar totaal 5 boxen Sundries.

Deze coffee is voornamelijk van Arabica Typica vareiteit maar er wordt ook geexperimiteerd met de een vareiteit die Bolo heet en een lokale variant is. De koffie’s worden precies rijp geplukt om daarna te worden gedroogd op zogenaamde Afrika beds. Dit is een geraamte van gaas op poten met daarover een laag soort visnet-achtige liner die het vocht ideaal weg laat lopen. ’s Avonds worden de bedden afgedekt met zeil om extra vochtigheid te verkomen en als de bessen de juiste vochtigheid hebben bereikt worden ze gehulled (de beschermlaag wordt verwijderd) en worden ze gescreend en ontdaan van vervuiling en gereed gemaakt voor export.

Haar idee is om de koffie vanaf plukken zo snel mogelijk te exporteren. Zei verpakt de koffie in grainpro, dat wil zeggen dat de koffie zich in grainpro (soort plastick) zak bevindt die omhuld wordt door de traditionele jute zak. De koffie wordt door haar eigen truck naar Djibouti gebracht en niet door de zogenaamde AlQuida drivers (dit zijn Chat kauwende rijders die in hun Izizu trucks zo snel mogelijk en zonder stoppen en slapen zo snel mogelijk koffie ophalen voor de exporteurs, waardoor veel ongelukken ontstaan op de weg).
Deze koffie een combinatie van zoete caramel en mooie vruchtige, bloemige tonen doet je verlangen naar dit oh zo mooie land met zijn groote diversiteit van landschap en zijn eeuwige lachende kinderen.

Op de plantage wordt verder suikerriet verbouwd en we krijgen een lucnh aangeboden in haar huis waar we met de hele groep genieten van een St Georg biertje en een heerlijke luch.