Huila Sur- Colombia

By - Reisverslagen op juli 21st, 2014 0 Reacties

Op weg naar Huila Sur

Vandaag weer vroeg op, Javier haalt ons om 05.45 bij het hotel op om de trip naar het zuiden van Huila te maken, want ongeveer een trip van 3-4 uur is. Op de fabriek aangekomen stelt hij ons voor aan Guillermo die onze chauffeur zal zijn. Guilliermo komt uit Garzon, een plaats die halverwege ligt. Om 06.15 zitten we weer in de auto en de eerste plaats die we aan zullen doen is Garzon waar we bij de Coop Central een cupping sessie zullen doen van hun beste koffies.

Deze Coop heeft leden die rond Garzon hun finca’s (plantages) hebben. De meeste leden hebben 1 hectare of meer. Heel veel kleine boeren (Cafeteros in het spaans). Naast de cupping ruimte ligt een groot kantoor voor de administratie en er is zelfs een grote cooperatieve winkel waar van alles op het gebied van plantageonderhoud te koop is. Natuurlijk met korting voor de leden. We gaan aan de slag. Er worden ons 7 koffie voorgeschoteld met allemaal de typische smaak van dit gebied. Veel aciditeit en medium body. Er is er maar 1 die er wat mij betreft uitspringt en dat is een boer die in El Balseadero zit en 3 hectare heeft. Deze koffie is echt mooi in balans, heeft een dikke body en een fluwelen afdronk, top. Ook de andere cuppers vinden dit de beste en we vragen de assistent van el Presidente of er iets te kopen valt. Hij moet ons teleurstellen want deze koffie is al verkocht. We danken het team voor hun werk en gaan op weg naar Timana, waar we met de Coop Aspro een afspraak hebben.

Ondertussen genieten we echt van het landschap wat ruiger en ruiger wordt. In Timana aangekomen worden we zeer vriendelijk ontvangen door de voorzitter, die zoals vaak bij kleine cooperaties ook boer is. Hij legt ons een beetje uit wat ze hier doen en met hoeveel leden. Dit blijken er 20 te zijn allemaal uit de omgeving van Timana. Aspro betrekt zijn koffie niet alleen van zijn leden maar boeren die denken dat ze microloten van goede koffie hebben mogen deze hier (na een scherpe keuring) ook aanleveren voor verwerking. Uit Timana schijnen mooie koffies te komen en we zien dus ook aan de wand verschillende balen met merken van Microlot exporteurs zoals Viremax en branders zoals Union Coffee Roasters in Engeland.

Allemaal mensen die weten wat ze doen, dus we zijn zeer benieuwd. De belofte van de voorzitter maakt hij waar, koffies die vol zijn van body, flavor en een gebalanceerde aciditeit. Echt koffies met hoge scores komen er uit.

De voorzitter belooft ons na aandringen monsters op te sturen zodat we deze koffies in Nederland kunnen proeven want hier is het water anders en ook de atmosfeer. Vaak is de atmosfeer in deze landen zo geweldig dat je gelijk koopt, een valkuil waar je niet in moet lopen want soms heb je thuis een totale andere uitkomst. Na het afscheid duiken we een restaurantje tegen over in waar ze onze een heerlijke lunch voorzetten. Eerst altijd soep en daarna kip vlees met rijst. Er wordt hier heel veel rijst en mais in de omgeving verbouwd dus dit zit bij elke maaltijd. Na de lunch gaan we op weg naar Pitalito waar een van de drie inkooppunten zit van Mild Coffee Company Huila, de Trilloadra (verwerkingsfabriek) waar we mee op pad zijn. Aangekomen bij MCC Huila treffen we de eigenaar Jose Nolvi Rodriguez van El Mirador die ons gelijk uitgenodigd om zijn finca (die 1000 meter hoger ligt) te komen bezoeken. Zo gezegd zo gedaan, we stappen in de auto en 50 minuten later zijn we in Alto Los Pinos. De laatste 150 meter moeten we te voet, want de berg is zo steil dat we er met de auto niet meer naar boven komen.

Na een stevige klim en wat zweetdruppels zijn we boven. Het uitzicht is echt uitzonderlijk. Je kijkt van boven op de berg door het dal en je voelt je heel klein… El Mirador is een plantage van 20 hectare groot, waarvan 16 hectare koffie. Jose verbouwd hier zijn Rainforest koffie op 1714 meter. Samen met hem lopen we over de farm die langs de zeer steile wanden van de berg loopt. Iets verder op zijn ze aan het plukken en we doen een poging de helling op de komen. Na wat klimmen en klauteren (en veel weg gliberen) zijn we bij de plukkers. Jose stelt ons voor aan Miguel, een van zijn zoons. Hij laat ons zijn opbrengst van vanmiddag zien die hij in zijn mand heeft. Het is echt een schitterend gezicht al die rode (Red Caturra) en gele (Yellow Caturra) bessen door elkaar heen. Kom zegt Jose, laten we de opbrengst van Miquel en de andere plukkers gaan verwerken. We lopen naar het gebouwtje waar de pulper staat (een machine uit de dertiger jaren die nog altijd perfect zijn werkt doet).

Bessen komen van een etage hoger in de hopper van de pulper en draaien maar. De pulper start en spuugt koffiebonen ontdaan van vruchtvlees (wat trouwens zeer zoet smaakt) aan de onderkant uit in een betonnenbak.

Het gepulpte vruchtvlees valt aan de achterkant van de machine naar beneden op een composthoop. Ze composteren al het vruchtvlees en gebruiken dit weer als compost. In de betonnen bak aan de voorkant ligt de opbrengt. Als je het oppakt heb je glibberige koffiebonen (nog met het hoornvliesschil (pergamino in het Spaans)) in je hand. Het glibberige is het restant van vruchtvlees dat na 24 uur fermenteren verdwenen is. Daarna volgen we hem een ladder op naar boven waar de opbrengst van de dagen daarvoor ligt te drogen. De koffie ligt hier gedurende 2 dagen te drogen tot het ongeveer 13% vochtgehalte heeft. De ruimte is aan de bovenkant en zijkant afgeschermd door plastic om de koffie tegen dauw en regen te beschermen. De plastic zijkanten zijn we geperforeerd om zo warme lucht door te laten.

Als de koffie droog genoeg is wordt het bij elkaar geveegd en valt het door een gat in een opslag die 3000kg aan kan vertelt Jose. Deze moeten we natuurlijk ook zien zegt hij ons. Beneden ziet het er allemaal zeer netjes en professioneel uit. Daarna nodigt Jose ons uit voor het avondeten. Dit zijn altijd lichte maaltijden omdat ’s middags warm wordt gegeten. De maaltijd bestaat uit rijst met ei en vooraf wat soep. Erg lekker. Mijn kinderen hebben van hun eigen speelgoed dingen meegegeven om te delen met de kinderen hier, die veel minder hebben. Van Max komen autootjes en van Tom keeperhandschoenen die echt geweldig in de smaak vallen.

De jongens komen wel 10 keer langs om te bedanken. Na het eten discusieren we hoe we verder gaan en samen met de mannen van Mild Coffee Huila spreken we af om monsters te laten cuppen en zo een begin te maken. Want een ding staat bij ons altijd voorop ….. de cup. Jose is hier heel blij mee en loopt met ons naar beneden.

Ondertussen is de avond gevallen en is het echt stik donker op de berghelling. In het dal zien we de lichtjes van Pitalito en bij de auto gekomen (na enig gestruikel in het donker) vervolgen we onze weg naar beneden naar het hotel waar we gaan genieten van een goede nachtrust en een paar biertjes van Club de Colombia… Wat een heerlijke dag.