Brazilië, een prachtig koffieland waar we altijd nog een keer naartoe wilden gaan. Het kwam er nooit van, totdat we...
read more
March 2, 2023
Kan iemand ons even knijpen? Terwijl we weer achter ons bureau in Ittervoort zitten, denken we met een grote glimlach terug aan misschien wel de mooiste dag van onze koffiereis door Costa Rica. Een dag die volledig in het teken stond van koffie, natuur en warme gastvrijheid.
Om negen uur ’s morgens worden we ontvangen door Andreas op de haciënda van Aquiares, een finca die al sinds 1890 bestaat en met zijn 940 hectare de grootste koffieplantage van Costa Rica is. Het koloniale huis ademt historie: karakteristieke meubels, verschillende zitkamers en een sfeer die nog altijd herinnert aan de Europese bouwers van weleer.
Bij aankomst staat er vers fruit voor ons klaar, samen met een dampende kop koffie: Entre Rios, de favoriet van Andreas. Een blend van Marcellese en Obata, sappig, vol van body en met een subtiel fruitige toets. Precies het soort koffie waar wij zelf ook van houden.
Na het ontbijt wachten de paarden op ons, ook voor Paul is er eentje geregeld. Samen met de cowboy rijden we de plantage in. Onderweg vertelt Andreas over de uitdagingen van de koffieteelt: klimaatverandering, een tekort aan plukkers, en de verschuiving van dorpsjongeren naar modernere banen. Waar vroeger het hele dorp meehielp, komen de meeste plukkers tegenwoordig uit Panama en Nicaragua.
We komen een busje met vaste medewerkers tegen dat net vertrekt. Zij werken voor drie dollar per uur, zes dagen per week, acht uur per dag. Zwaar werk, maar overal klinkt de houding die Costa Rica zo bijzonder maakt: pura vida.
Zelf wagen we een poging tot plukken, maar al snel merken we hoe lastig dat is. De echte plukkers, vooral de vrouwen die liefkozend “Ferrari’s” worden genoemd, halen met gemak dertig manden van twaalf kilo per dag. Een ongelofelijke prestatie.
We rijden verder naar een van de drie watervallen op het terrein. De kracht van het water is indrukwekkend, maar iets stroomafwaarts kunnen we gelukkig even afkoelen in de rivier. Rond het middaguur keren we terug naar de haciënda, waar een uitgebreide Costa Ricaanse lunch voor ons klaarstaat.
De kinderen zuchten dat ze inmiddels wel genoeg rijst hebben gezien, maar wij genieten met volle teugen van een nieuwe kop koffie, toekans in de bomen boven ons en een adembenemend uitzicht op de vulkaan. Ons hart loopt over.
In de middag neemt Andreas ons mee naar zowel de wet mill als de dry mill. De fabriek ademt historie, maar is tegelijk modern en brandschoon. We zien hoe zorgvuldig er gewerkt wordt om de kwaliteit van de koffie te waarborgen.
Als afsluiting wacht er een cupping, opgezet door de chef van de mill die er al zevenentwintig jaar werkt en Q-Grader is. We proeven vijf verschillende koffies: van een toegankelijke instap tot een sappige natural en een complexe anaerobe. Allemaal prachtig, al zijn ze dit oogstjaar helaas al uitverkocht. In november worden de nieuwe bessen geplukt en in december ontvangen we de eerste monsters. Vooral de Entre Rio die we ’s ochtends al proefden en een heerlijk zoete natural maakten diepe indruk. Wie weet vind je ze binnenkort terug in ons assortiment.
Na een lange maar onvergetelijke dag rijden we terug. We voelen ons dankbaar voor de gastvrijheid, voor de inkijk in het boerenleven en voor de prachtige koffies die we mochten proeven. Finca Aquiares liet ons niet alleen zien hoe koffie groeit en verwerkt wordt, maar ook hoeveel passie en toewijding er achter elk kopje schuilgaat.
Pura vida.
Voor Beans reizen we regelmatig naar de mooiste plekken om het contact met onze koffieboeren warm te houden.
Lees meer